“Doktertje spelen met de natuur” roept deze foto. De bloem wordt geknakt, getemd en onderworpen aan de menselijke wil. Waarom? Mag deze bloem niet rustig in de vrije natuur groeien, of desnoods in een vaas op de keukentafel ons huis opfleuren? Het opmerkelijke van dit werk vind ik dat je meteen in de bres springt voor zoiets vanzelfsprekends als een oer-Hollandse witte tulp. Vijftig stuks op de Bloemenmarkt voor een paar euro, maar bij het zien van deze verminking draait je maag zich om.

De chirurgische handelingen van het maken van incisies en het hechten zijn onlosmakelijk verbonden met het menselijk lichaam. Annegret Kellner laat zien dat deze associaties ook bij andere objecten met een ‘huid’ kunnen worden opgeroepen. Onze huid is onze beschermlaag, de scheiding tussen binnen- en buitenwereld. Wanneer onze huid wordt aangetast, wordt onze identiteit aangetast.

Kellner speelt in haar werk met het idee van het schenden van de menselijke huid. Dit leidt onmiddellijk tot instinctieve emoties, van walging, angst en tegelijk ook schoonheid. Eenzelfde verstoring zien we bij de hechting op deze tulp: de groene hechtdraad contrasteert met het zachte en tere witte oppervlak van de bloemblaadjes. De enige troost zou kunnen zijn dat de meeste hechtdraad enkele dagen na de operatie vanzelf weer oplost.

© Copyright 2006: Roos Stamet-Geurs.