Kunstbeeld 04/2006 Gelderse Dagblad jan./feb. 2006 beeldende kunst

Annegret Kellner zit het lichaam dicht op de huid

Door Wim Van der Beek

Lochem- Annegret Kellner, fotowerken en video-installaties, t/m 12. feb. in Air (art in residence) Kijksteeg 9, Lochem: www.airgalerie.nl of 0573252396

De eerste indruk is even huiveringwekkend als verraderlijk. Een vlijmscherp mes snijdt genadeloos in zachtroze vlees. De met precisie uitgevoerde handeling bezorgt de kijker eerst een onwennig gevoel en daarna kippenvel. Pas in tweede instantie (als het bloeden uitblijft) blijkt het om een zinsbegoocheling en een gemanipuleerde werkelijkheid te gaan. Het weke mensenvlees blijkt ‘gewoon’ deeg te zijn. De amorfe substantie gedraagt zich weliswaar als zacht vlees, maar de fysieke ingrepen zijn minder verontrustend dan ze lijken. Geen zelfmutilatie à la Marina Abromivic dus!

Annegret Kellner zit het mens-lichaam dicht op de huid. De tentoonstellingstitel “No Body in Danger” klinkt geruststellend en blijkt uiteindelijk ook docht bij de werkelijkheid te komen. Aan de hand van video-installatieos en fotowerken laat Kellner zien dat zij het begrip ‘lichaamstaal’ bijna letterlijk met een fileermes benadert. Haar chirurgische ingrepen leveren prikkelend beeldmateriaal op dat wringt en schuurt en het behaaglijke kijkcomfort op de helling zet. Soms heeft Kellner genoeg aan exacte registraties van lichaamsbewegingen, zoals in de video ‘Handholding’ waarin het draait om de stand van de handen in combinatie met de bewegingen van een ademende onderbuik. In de andere foto’s en video’s zien we concrete artistieke ingrepen, zoals een penseel met een klodder rode verf waarmee een brandmerk aangebracht wordt op het lichaam. Ook het wegtrekken van tape dat op de huid geplakt is, bezorgt de kijker een fysieke ervaring. Een lichte rilling is bijna onvermijdelijk. Kleine pijnsensaties maken duidelijk dat zien en voelen veel dichter bij elkaar liggen dan we vaak aannemen. In die zin kan het werken van Kellner letterlijk als een openbaring gezien worden. Alle zintuigen worden op scherp gesteld en vaak gaat het kijken gespaard met ‘even slikken’. De ontdekking dat het om een zinsbegoocheling gaat, laat meestal net lang genoeg op zich wachten om te ervaren dat illusie en werkelijkheid verraderlijke dicht bij elkaar liggen. De handelingen en artistieke ingrepen van Kellner zijn teruggebracht tot de essentie. Ze benadrukken dat er weinig middelen nodig zijn om door te dringen tot e kern van visuele en fysieke ervaringen.